Dwudziesty pierwszy wiek historia zapewne ochrzci mianem Wieku Pokoju. W całej Europie organizowane są pokojowe manifestacje, państwa egzystują w niewzruszonym pokoju, a gdy nawet trafi sie jakaś wojna to i tak jest pokojowa. W końcu pokojowe państwo nie może prowadzić bandyckiej wojny — miliony ankietowanych nie mogą się mylić. Wszyscy, którzy twierdzą inaczej to zwyczajni zawistni katolicy — przecież tak powiedział Mądry Pan Profesor z Telewizji.

Kiedy byłem małym chłopcem, hej

Z państwami jest trochę jak z ludźmi. Mają swoje zbiorowe smutki, zbiorowe radości i tłumne zazdrostki. Gdy jedno państwo okaże się lepsze, to inne od razu, z zazdrości rzecz jasna, chcą mu zrobić na złość. Weźmy taki Izrael na przykład. W około 50 lat zrobili tyle, co innym nie wyszło w tysiąc. Pewnie z zazdrości ich tak nie lubią. Bo które państwo w przeciągu 50 lat zdołało rozpętać w imię pokoju tyle wojen? Które państwo może się pochwalić tak wielką walką o tolerancje i równość między ludźmi? Które państwo wykazało większą chęć do dialogu?

Ja go kapeluchem, a on mnie workiem

Jest taki stary, antysemicki rzecz jasna, kawał. Mocno pokiereszowany Żyd relacjonuje napaść przed sądem: "Co ja go kapeluchem, to on mnie workiem. Co ja go kapeluchem, to on mnie workiem". Zdziwiony sąd pyta czemu zatem Żyd jest tak strasznie skancerowany. "Bo ja wiem co w tym worku było?" odparł poszkodowany. Wszyscy domyślamy się, że pewnie cegła. Dzisiejsza sytuacja na Bliskim Wschodzie zdaje się być odwrotnością historii w kawale. Tym razem to Żyd bije workiem. Niby smagnięcie takim lekkim workiem powinno być celne i w miarę bezbolesne — niemal jak ojcowskie upomnienie — a tutaj okazuje się, że w tym worku już co najmniej trzy cegły leżą.
Oburzające, prawda? W końcu Izrael prowadzi honorową obronę wobec nikczemnych terrorystów. Przecież oni, jako piewcy pokoju i tolerancji, nie mogą głosić takich metod:

Musimy używać terroru, morderstw, zastraszania, konfiskaty ziem i musimy odciąć zaopatrzenie w wodę, gaz i prąd, by pozbyć się ludności arabskiej.

Brzmi jak słowa islamskiego fundamentalisty? Tylko ten zwrot "ludności arabskiej" jakoś tu nie pasuje. Tego nie powiedział żaden talib, to słowa Davida Ben-Guriona — pierwszego premiera Izraela, ochrzczonego "Ojcem Narodu Izraelskiego".

Święta wojna o własne państwo

Już od osiemdziesięciu lat Żydzi zręcznym, zegarmistrzowskim ruchem nakręcają na Bliskim Wschodzie spiralę terroru i przemocy. Wraz z popularyzowaniem się ruchu syjonistycznego do Palestyny, począwszy od końcówki XIXw, napływało coraz więcej Żydów. Poparcie dla powstania żydowskiego państwa w Palestynie były z reguły kartą przetargową, by zjednać sobie poparcie Żydów w Europie (przykładem może być choćby Deklaracja Balfoura). Nietrudno się domyślić, że syjonistyczne pomysły osadnicze stały w jawnej sprzeczności z poglądami rdzennej palestyńskiej ludności. Dla obrony przed nękaniem ze strony ludności arabskiej Żydzi powołali min. Haganę i Irgun. Mieli do tego prawo, każdy powie. Owszem, niemniej metody działania tych organizacji są analogiczne do dzisiejszych fundamentalistycznych organizacji terrorystycznych (sic!). Na tym nie koniec — agresja była skierowana nie tylko w stronę ludności arabskiej — przeprowadzano również zamachy na Brytyjczyków. Jednym z powodów było utrudnianie przez rząd brytyjski emigracji ludności żydowskiej do Palestyny. O tym jak bardzo "cel uświęcał środki" świadczą słowa Davida Ben-Guriona:

Gdybym wiedział, że można było ocalić wszystkie dzieci Niemiec, transportując je do Anglii, a tylko połowę, transportując do ziemi Izraela, wybrałbym to drugie. Postąpiłbym tak dlatego, że przed nami leży nie tylko liczba tych dzieci, ale historyczna kalkulacja narodu Izraela.

Czy w świetle takich faktów możemy tak jednoznacznie oceniać działania państw arabskich wobec Izraela? Wydaje mi się, że nie. Niemniej zewsząd pełno opinii, że pogrom jakiego dokonuje Izrael jest w pełni uzasadniony.

Naiwne pytania

1. W jaki sposób Izrael broni Europy?
2. Czy polityka terroru wobec sąsiadów Izraela złamie islamski fundamentalizm, zaprowadzi pokój?
3. Jak wyglądała agresja państw arabskich wobec kultury europejskiej w XIXw.?

Pierwsze pytanie zostało żywcem zaczerpnięte z felietonu Stanisława Michalkiewicza. Polecam.