Najnowsza wersja Ubuntu, o sympatycznej nazwie 'Edgy Eft' (Kanciasty Tryton vel Zakręcona Traszka) była nielada kontrowersyjną premierą. U jednych aktualizacje przebiegły gładko, u innych tragicznie; jedni system zachwalają, inni (w tym dotąd też ja) z goryczą porównują go do wczesnych produkcji Microsoftu.

Jako zagorzały użytkownik KDE korzystam tylko z Kubuntu. Aktualizacja Dappera za pomocą apt-get dist-upgrade skończyła się u mnie totalnym padem systemu. Z goryczą zabrałem się za czystą instalację Edgiego. Oczywiście, zgodnie z prawami Murphy'iego, przezornie ściągnięty przeze mnie alternate install nie chciał u mnie działać, co wywołało falę frustracji. Musiałem skorzystać w Live CD (mam uraz do tej formy instalacji — instalator Dappera był na moim sprzęcie paskudnie wprost niestabilny). Oczywiście instalator z miejsca zawiesił się dokładnie w tym samym momencie co jego Dapperowy pierwowzór — podczas ładowania programu do partycjonowania dysku twardego. Postanowiłem się tak łatwo nie poddawać i zmusić Live CD do poprawnego działania.
Mój komputer miał taką dziwną przypadłość: dysk podłączony jako Primary Master do płyty głownej był uparcie rozpoznawany jako 'hde', zaś dysk podpięty do zewnętrznego kontrolera ide figurował jako 'hda'. Pomyślałem, że to jest źródłem kłopotów z qtparted i miałem rację. Jakimś cudem zewnętrzny kontroler dysków był traktowany z wyższym priorytetem niż ten na płycie. Podpięłem zatem oba dyski do zewnętrznego kontrolera i bezproblemowo dokończyłem instalację z Live CD. Na tym jednak nie koniec kłopotów. Po instalacji Edgy zachowywał się dziwnie. W losowych momentach zdarzało mu się zacinać w taki sposób, że żaden program nie chciał się uruchomić (nawet polecenie 'ls' zwracało komunikat 'Nie ma takiego programu'). Jedynie niektóre z uruchomionych przed zacięciem się systemu programów działały w miarę normalnie. Pomagał jedynie twardy reset z obudowy. Wspominałem już, że trzymam wszystkie partycje w XFS? Zaznajomieni z tym systemem plików pewnie uśmiechają się teraz złośliwie ;) XFS daje nam olbrzymią wydajność w zamian za pewną niestabilność danych. Po prostu po twardych resetach pliki, które były edytowane przed resetem niejednokrotnie są zerowane. Pewnego pięknego dnia spotkało to całą bazę danych apt-geta. W kolejnej fali frustracji przeinstalowałem system, tym razem usadawiając go na starym dobrym ext3. Po trzech dniach funkcjonowania (zachowanie bez zmian) nagle mój dysk z systemem operacyjnym zniknął (w BIOSIE rzecz jasna, to nie program "Nie do wiary"). Pomyślałem sobie "pewnie stary dobry Caviar dokończył żywota i to przez niego miałem ten cały ambaras". Na szczęście spróbowałem go podpiąć do kontrolera na płycie głownej. Wszystko zaskoczyło bez problemu. Okazało się, że to zewnętrzny kontroler jest źródłem dziwnego zachowania Edgy Eft'a. Teraz minął już prawie tydzień od tego wydarzenia i system pracuje bez najmniejszego zarzutu. Jestem zmuszony wycofać moje surowe opinie dotyczące Edgy Efta. Jest nie tylko wydajny (śliczne jądro generic), ale też stabilny. Za jedną tylko rzecz należy się developerom lanie dyscyplinką po łapach: na płycie instalacyjnej nie umieszczono pakietów do obsługi LVM. Nie jest to coś co mogłoby system dyskwalifikować — pakiety te można w kilka chwil doinstalować, niemniej jest to spora upierdliwość dla użytkoników LVMu. Mam nadzieję, że w przyszłej edycji Ubuntu developerzy nie pożałują tych 488kb miejsca i jednak LVM uwzględnią, tak jak to było w Dapperze.