Dawno temu natknąłem się w książce z aforyzmami na dowcipne powiedzenie Alberta Einsteina:

Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi.

Przypominam je sobie z naiwną nadzieją ilekroć napiszę kolokwium i dziwnym trafem mój wynik oraz sam tok rozumowania są drastycznie różne od reszty świata. Zawsze łudzę się nadzieją, że być może tym razem nie będę pospolitym kretynem, tylko tym, jednym na milion, który potknie się o jakąś nieznaną jeszcze Prawdę (otrzepie i spokojnie pójdzie dalej). Cóż, wszystko jeszcze przede mną. Szczególnie jeśli chodzi o logikę...

Ludzie, który popychają matematykę i wszystkie jej córy do przodu muszą jarać jointy wielkości patyczaków królewskich. Weźmy taką liczbę Eulera. No skąd kolesiowi przyszło coś takiego do głowy? Pomijając jej donośne znaczenie praktyczne, koleś wymyślił liczbę, której nikt nie jest z stanie w całości zapisać. Nawet zakładając, że coś perfidnie na okrągło liczył i pętała mu się tam jakaś stała, którą sobie potem po prostu nazwał i udowodnił że jest liczbą niewymierną, to gość musiał lewitować na jakiejś innej płaszczyźnie rzeczywistości. Nie piszę tego bynajmniej z pogardą. Raczej z przestrachem i podziwem.
Albo liczby zespolone. Nagle, ni z gruszki, ni z pietruszki zza węgła wyskakuje wkurzona jednostka urojona i przyznaje się, że jest pierwiastkiem z -1. Tak, z minus jeden. Ja wiem, że to niemożliwe, w szkole uczyli, że to niemożliwe, ale jednostka urojona najwyraźniej tego nie wie. Ktoś kiedyś palił jointa i pomyślał: hej, a może po prostu wymyślimy taki fikuśny rodzaj liczb, które będą się składały z części prawdziwej i części urojonej! Ha! Za 100 lat żaków krew będzie zalewać! Ten koleś nazywał się Girolamo Cardano, a jego złośliwość można wytłumaczyć chyba tylko tym, że był nieślubnym dzieckiem prawnika. No i z pewnością jarał jakieś świństwo. Nie wierzycie?

Wikipedia o Cardano:

Przewidział datę własnej śmierci, a gdy nie nadchodziła w wyznaczonym przez siebie dniu, popełnił samobójstwo.

No prawie jak Tony Halik. Najbardziej rozwala jednak to, że te wszystkie cuda na patyku nie dość, że rzeczywiście dają się wytłumaczyć, to jeszcze są diabelnie praktyczne! Niemniej wymądrzanie się na temat ich zastosowania zostawię sobie na czas gdy (jak Bóg da) będę już po sesji.

Tymczasem kończę te narzekania, bo nauka czeka. Dziś smakowite granice ciągów :) O, patrzcie jak się do mnie łaszą! ;)